20-05-2009 : ETEN MET DAK- EN THUISLOZEN

stempel
Mustapha Boufassil had me al een aantal malen uitgenodigd, en nu was het ervan gekomen: ik zat aan tafel met cliënten van het Dienstencentrum kippenpootjes te eten met patat en sla. Sommigen waren druk in gesprek, anderen waren stil en in gedachten verzonken. Er waren mensen bij op wier gezicht een veelbewogen leven een stempel gezet had, en anderen die je je goed kon voorstellen als registeraccountant of eigenaar van een winkelketen. Tenslotte, was er een flink aantal mensen bij die ik al kende van de maaltijden in de Maria van Jessekerk, maar ook zag ik voor mij nieuwe gezichten.

huiskamer
Later hoorde ik van Mustapha dat er veel nieuwe cliënten bijkomen, met name ook veel jongeren tussen 18 en 22 jaar. Het Dienstencentrum betekent voor de meesten van hen in de eerste plaats een huskamer, verder ook kleding wassen, douchen, eten, steun bij het op orde brengen van het leven, en een postadres. Het probeert meer te zijn door middel van schildercursussen, fitnesscentrum en zou nog veel meer willen doen, maar ja... het geld!

pipo
Het centrum zag er goed uit, maar de cliënten baarden mij zorgen. Door de buurt inmiddels aanvaard (wenig incidenten), zoveel mogelijk begeleid vanuit Perspektief en andere organisaties, maar door de maatschappij uitgekotst. "Hé, politicus," riep H. vol achterdocht en venijn, "weet jij eigenlijk wel wat het betekent om verslaafd te zijn, als je lekker warm in het stadhuis zit? Kan het jou wat schelen als ik hier in de shit zit?" De anderen vielen stil: wat zou die pipo gaan zeggen? Na mijn verhaal over mijn langdurige en bodemloze alcoholverslaving keken ze met andere ogen. "Goed hoor, dat je afgekickt bent, dat is hartstikke moeilijk," zei H., "en je weet dus waar je het over hebt."

resocialisatie
Veel cliënten zijn natuurlijk niet tot een regelmatig bestaan te bewegen, maar voor een aantal zou toch een programma moeten kunnen worden opgezet voor resocialisatie. Op de terugweg blijft die gedachte mij achtervolgen. Ik voel het kriebelen: ik wìl weer eens iets! Daar ben ik natuurlijk ook politicus voor!

18-01-2009 : ZWEMMEN IN ALLE RUST

Van de week ontmoette ik H. en praatte met hem over de gezondheid, die bij ons beiden met de jaren afneemt. "Kom eens op zondag zwemmen in het Sportfondsenbad!" zei hij. "Nee, niks voor mij," antwoordde ik, "ik zwem alleen in de zomer en dan nog op het naaktstrand, want op het textielstrand is het mij veel te druk. Al die herrie en die vreselijke vuilnisbelt om je heen, niks voor mij. Op het naaktstrand zijn geen ghettoblasters, geen schreeuwers en je breekt er je nek niet over het afval. En in een zwembad is het geluidsniveau altijd rond de 120 dB, daar kom ik niet gezonder vandaan."

"Nou, kom dan toch zondag naar het naturistenzwemuur, daar komen geen schreeuwers. Het is best druk, maar je kunt er in alle rust zwemmen en in het stoombad zitten", zei hij, en ik heb zijn advies opgevolgd. Wat een verademing!

Het begon al bij het uitkleden: "Waar kan je je portemonnee veilig opbergen?" vroeg ik aan de vrouw naast mij in de grote kleedkamer. "Gewoon in je jaszak laten zitten," was het antwoord, "hier wordt nooit gestolen."

Zo'n honderd mensen van 0-80 jaar waren lekker ontspannen bezig in en rond het water zonder dat er geschreeuw bij nodig was dat anders altijd tegen al die gladde oppervlakken weerkaatst. Buitengewoon druk was het in de stoomcabine, maar bij elke nieuwkomer werd er ingeschikt en nog een plaatsje gevonden.

Heerlijk verkwikt kwam ik thuis, klaar voor een nieuwe werkweek. Natuurlijk werd ik ook in het zwembad aangesproken door een burger die zich ergens aan stoorde in de stad. Prima, daar ga ik van de week iets mee doen. Daar heb ik energie genoeg voor opgedaan. Toch verlang ik alweer naar de zomer.

20-10-2008 : EEN EERSTE STUKJE VAN DE WEG 

"Κύριε ελέησον" (Kyrie eleison, Heer heb mededogen) klinkt Diana's sopraan door de kerk van het dorpje St.-Père sous Vézelay (Yonne). Gisteren zijn we in Vézelay aangekomen en hebben we een chambre d'hôte gevonden in een voormalig klooster uit de XIe eeuw, gerund door een Zwitsers echtpaar. De vrouw heeft vanochtend ons ontbijt verzorgd en met ons gesproken in het Frans, Duits en Nederlands, zodat we ons alweer echt thuis voelen in Europa.

Vandaag zullen we een groot deel van de dag lopend doorbrengen in het Bourgondische landschap, dat op deze prachtige nazomerdag in herfstkleuren staat. Onze route voert door velden, bossen en wijngaarden, en periodiek hebben we een schitterend uitzicht op de stad en haar Maria-Magdalena Basiliek.

(klik op de foto om naar het album te gaan)

Normaal loop ik moeilijk, en dat is nu ook zo, maar het doel van de tocht: een begin van voorbereiding op de "chemin" van Santiago, maakt het merkbaar lichter. Misschien ben ik over anderhalf jaar zo ver dat ik het erop kan wagen.

En nu zijn we in deze mooie kerk (begin XIIIe eeuw), en een aantal toeristen (pelgrims?) staan te luisteren naar de zang van Diana. Het maakt me trots en sterk.

We zullen hier nog twee dagen blijven, gidsen over de "chemin" kopen, de omgeving verder verkennen. Tijdens onze vele vakanties in Pouilly sur Loire (80 km van hier), hebben we Vézelay en de basiliek al zo vaak bezocht, maar dan als daguitstapje. Nu "wonen" we er voor drie dagen en is het doel ook heel anders. Het geeft een goed gevoel.

Bij het verlaten van de kerk besluiten we, nog een stuk aan onze dagtocht vast te plakken. Monter beklimmen we een forse helling in de richting van wat in heel Frankrijk aangeduid wordt als "La Colline": dé heuvel waarop Vézelay prijkt met haar parel: de Ste. Madeleine.

15-10-2008 : EEN ONVERWACHT CADEAUTJE

Tot mijn schrik zie ik dat het al weer 10 dagen geleden is dat ik voor het laatst in het dagboek schreef. Het is niet dat er niets te melden viel, integendeel: het programma is zo overladen met vergaderingen, gesprekken, werkbezoeken, dat er geen tijd overblijft om mijn website bij te werken.

Niettemin voelde gisteravond aan als een cadeautje: om 18:00 een goed gesprek met de leiding van Librijn, het bestuur van de openbare basisscholen in Delft en Rijswijk. Een openhartig gesprek, waarin dit "bestuur op afstand" (zowel van de scholen als van het gemeentebestuur) toch heel betrokken en dichtbij blijkt te zijn.

Maar het grootste cadeau kwam daarna: als politicus was ik uitgenodigd, de lezing van Daniëlle Lokin bij te wonen over haar "camino". "Le chemin de Saint Jacques de Compostelle", dé Europese pelgrimstocht bij uitstek. Ik ging er wat sceptisch naar toe, ook al omdat bij dit soort bijeeenkomsten meestal de crème de la crème van de Delftse bevolking aanwezig is, terwijl ik me meer thuis voel bij "gewone" mensen. Dat bleek ook zo te zijn, maar er bleken ook gewaardeerde (ex)collega's (Leonie Zweekhorst, Leja van der Hoek) in de zaal te zijn.

Dan het verhaal van Daniëlle: ze bleek echt de hele 2700 kilometer gelopen te hebben, en vertelde niet alleen over mensen, landschappen en kunstschatten, maar vooral ook over wat het met haar gedaan had. Nu weet ik het, na tientallen jaren dubben, óók zeker: ik ga lopen. Misschien niet vanaf Delft, maar dan toch vanaf mijn geliefde Vézelay waar ik al zo vaak de pelgrims gadegeslagen heb.

Na de verkiezingen van 2010, zodat ik vanaf nu moet gaan voorbereiden, daar mik ik op. Dat cadeautje kreeg ik gisteren van Daniëlle Lokin: de vaste overtuiging dat ik het moet gaan doen.

05-10-2008 : TERUGBLIK OP OVERVOLLE WEEK



Wielerkoers
Het is altijd druk in de politiek: buiten de officiële agenda (commissie- en raadsvergaderingen), is er natuurlijk altijd iets te doen in de stad, en ik vind dat je daar hoort te zijn. Maar niet altijd buitelen de bijeenkomsten zó over elkaar heen als deze week. Neem nou woensdag: de opening van het nieuwe gebouw van MEE op de Hooikade, de start van de Club van Delft in DOK, en de aftrap van Burgernet in de hal van het Stadhuis vonden niet alleen plaats op één middag, maar overlapten elkaar ook, zodat de middag voor mij leek op een wielerkoers tussen wethouder Rensen en mij (hij won).

Menselijk
Op zo'n moment prijs ik mij gelukkig met de omvang van onze gemeente en onze stad: het is allemaal op redelijke afstand van elkaar gelegen, en zo kan ik dus zo'n tour de force nog wel aan. Sterker nog: deze menselijke maat maakt ook dat we allemaal ondanks alle verschillen toch heel dicht bij elkaar staan (met uitzondering helaas van degenen die zich zelf overal buiten stellen).

Auto
Het waren alledrie trouwens belangrijke dingen voor de stad (lees er meer over op www.pvdadelft.nl). Ik was wel afgedraaid ('s morgens had ik het al zo druk gehad met de nasleep van een inbraak in onze gezinsauto).

Ingreep
Donderdag volgde er nog een belangrijke gebeurtenis: de officiële start van het project Spoorzone, misschien wel de belangrijkste infrastructurele ingreep in de stad sinds het graven van de Oude Delft. Tot mijn genoegen zat de grote collegezaal van het IHE tot de nok toe vol met betrokken burgers. (Zie verder: www.annekoning.nl.)

18-09-2008 : CORSO ITALIANO NEL VOORHOF

Vandaag is de eerste les van de cursus Italiaans in buurthuis 't Voorhof, waarvoor ik mij aangemeld heb. Ma... Lei parla giá italiano, zei Sylvia, de lerares, door de telefoon vorige week, en ze stelde me voor, in het derde leerjaar te beginnen, waar ik mij dus vandaag meld.

Ik maak kennis met een achttal vrouwen en één man, en ik voel me echt een beginner: ze spreken bijna allemaal beter Italiaans dan ik. We beginnen met een rondje voorstellen, in tweetallen. De man waaraan ik gekoppeld word, blijkt actief te zijn in de SP, dus we hebben om te beginnen al stof genoeg om te praten. Wanneer hij mij later aan de vrouwen voorstelt met: Rolf è politico, zegt één van hen spontaan: Bent u dan dé Rolf Clason, die in de gemeenteraad zit en vaak in de krant staat? Dan heb ik u wel een paar dingen te vertellen! Bingo! Het wordt een gezellige ochtend en aan gespreksstof zal het me niet ontbreken. Dáár kwam ik voor: mijn Italiaans verbeteren, allicht, maar ook in contact komen met Delftenaren die mij iets te vertellen hebben. En hier was het in de eerste minuten al raak! Ik ben hier blij met mijn gedwongen pensioen.

13-09-2008: BIJLEZEN

Gisteren brachten we met een aantal raads- en collegeleden van Groen Links, PvdA, Stip en VVD een werkbezoek aan Maastricht. We bezochten het hoofdkantoor van Q-Park en hun prachtige parkeergarage die midden in het centrum ligt. En de aan- en afvoer dan?, vroeg ik mij meteen af, denkend aan een constante file op onze Delftse Nieuwelangendijk in het hypothetische geval van een garage onder de Markt. Ik vroeg het aan de directeur: Al die auto’s die u ziet binnenkomen, hebben er al 800 meter opzitten in een tunnel! Tja, het is een voordeel wanneer je stad gelegen is op hard zand.

Vervolgens een hoorcollege, in de oude raadszaal. In het nieuwe stadkantoor is ook een moderne raadszaal, waar de gemeenteraad nu vergadert. ;-) Wethouder Jean Jacobs (PvdA), van economie, citymarketing, toerisme & evenementen, kunst & cultuur, financiën, personeel, organisatie & informatisering, publieke dienstverlening, grondzaken, project Belvédère, stadsdeelwethouder Centrum, vertelt meeslepend over de stad en wat daar allemaal tot stand komt. Mij blijft vooral bij dat het neerkomt op goede communicatie met alle betrokken partijen, publiek en privaat.

Dan vertrek ik samen met Babak en Anne naar het station, dat aan de overkant van de Maas ligt (mooi, zo’n machtige rivier door de stad). Gedrieën reizen we tot Tilburg. Daar nemen we afscheid en ik pak bus 143 naar Hooge Mierde, waar ik het weekeinde ga doorbrengen op het stekje waar mijn caravannetje staat. Ik ben moe, en moet nodig uitrusten. (Dezelfde avond nog heb ik al weer e-mailcontact met Babak over de fractievergadering van maandag a.s.)

Vandaag, zaterdag, houd ik het echt rustig en neem ik uitgebreid de tijd om buiten in de najaarszon de Volkskrant te lezen, vroeger mijn lijfblad. In het Magazine vallen mij de volgende zaken op:
-Brieven van lezers over een eerder verschenen artikel waarin iemand het probleem aan de orde stelde van de te verwachten uitvaart van haar vader, een man met een dubbelleven. Haar moeder is er volkomen onkundig van dat er bij die gelegenheid nóg een familie zal verschijnen. Tja, het leven is soms hilarisch, maar niet vrolijk.
-Actrice Susan Visser over de ontijdige dood van haar man en wat dat met haar doet.
-Sylvia Witteman over de cleaning service die zij ten einde raad inzette omdat gewone “werksters” er geen heil meer in zagen. Conclusie: zelfs zo’n professioneel bedrijf eist dat je zelf je zooi eerst opruimt en uitdunt voordat zij aan de klus beginnen.
-Een artikel over Moslimhomo’s in Nederland. Maar weinigen bleken bereid, zich hierover te laten interviewen. De algemene teneur is eigenlijk: alles kan, behalve erover praten met je familie. Ze weten het wel, maar zwijgen erover. Een citaat: Dat moslims elkaar de maat nemen, heeft meer met cultuur te maken: een gebrek aan sociale voorzieningen en veel sociale controle. In de Koran staat: Laat het oordeel aan God.
-Een advertentie voor de Roland CD-2e , waarmee je muziekopnamen kunt maken die zonder computer direct op een CD staan. Dat lijkt me een mooi ding voor Diana en Daniel.
-Van Eeghen: ontwerpster van tassen die verleiden; inderdaad heel mooi.
-Philips en design, over de onmacht van Philips om hun producten zo mooi te doen zijn als die van Braun.
-Een artikel over de Porsche, de enige auto die ik ooit nog eens zou willen bezitten.
-In de culinaire rubriek: wilde eend met bramen, gekruid met het Chinese mengsel bekend als “vijf kruiden”, en een artikel over de miskende schorseneren.

Vervolgens blader ik de andere katernen van de krant door, waar vooral een artikel over het pauselijk bezoek aan Frankrijk mijn aandacht trekt. De “laïcité” komt vanzelfsprekend ter sprake, die wij de “scheiding van kerk en staat” noemen. De oudste republiek, met republikeinse waarden en normen, die tegelijkertijd de oudste dochter van de kerk is. Natuurlijk: die laïcité garandeert óók de vrijheid van godsdienst!

Verder een artikel van Marcouch, de stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Slotervaart, met een moedige stellingname over het feit dat jonge Marokkaanse tuigjes wel degelijk hun verwerpelijke opvattingen en daden uit hun Marokkaanse achtergrond putten. Het maakt mij blij, deze man in onze partij te hebben.

Dan nog een klein kolommetje over de Delftse reactorfysicus Bert Wolterbeek, die een methode heeft gevonden om medische radio-isotopen te produceren vanuit de mijnbouw in plaats van uit kernreactoren.

En last but not least wordt mijn oog gevangen door een interessant artikel van Bart Jan Spruyt over de aard van de democratie in het licht van de chaos die momenteel in het politieke landschap lijk te ontstaan. U hoeft de Volkskrant er niet bij te hebben: het artikel staat ook op zijn eigen site: http://bartjanspruyt.blogspot.com/2008/09/leven-wij-nog-in-een-democratie.html .

Hiermee was mijn zaterdag goed gevuld. Gelukkig is de C1000 in Reusel tot zes uur open, zodat ik nog net met de motor iets te eten kan halen. Wilde eend met bramen? Het wordt kip, ik neem ook een potje “five spices” mee, en bramen heb ik hier genoeg. Lekker!

Na het eten lees ik de stukken voor maandag, en sluit de avond af met Midsomer Murders op Canvas.

 

10-09-2008 : "RUSTDAG"

Vandaag ben ik gedwongen, een beetje uit te rusten. Ik moet wel: eergisteren werd het laat met een bewonersoverleg Voorhof en daarna nog de fractievergadering, en gisteren was de vergadering van de commissie WIJZO ook niet vroeg klaar, met op de agenda o.a. de nota Jeugdzorg van Haaglanden. Een belangrijk onderwerp, waarbij ik ingebracht heb, dat er expliciet als ambitie/doelstelling opgenomen moet worden dat er altijd gestreefd wordt naar een zo vroeg mogelijk ingrijpen daar waar kinderen in gevaar zijn.

Ik gebruikte daar een vergelijking voor: ooit was ik met de brandweer op stap in de stad, toen de begeleidende officier op een auto wees die op de hoek van een smalle straat geparkeerd stond, en sprak: "Daar kunnen wij niet door, en als wij één minuut later bij een brand zijn, hebben wij al 30.000 keer zoveel water nodig om die te blussen."  Zo is dat m.i. ook met jeugd: waar het verkeerd met ze dreigt te gaan, moet je direct aan de slag. Later kost het meer inspanning, meer geld en geeft het minder resultaat, omdat het gunstige moment in ontwikkelingspsychologische zin voorbij is.

Natuurlijk begrijp ik dat het ieders bedoeling is, er vroeg bij te zijn, maar ik denk dat het belangrijk is, het expliciet te formuleren. De commissie en de wethouder waren het met mij eens. Leuk vond ik, dat een paar collega's lof overhadden voor de vergelijking met de brandweer.

Maar vandaag probeer ik rust te houden. Vanochtend heb ik mijn zoon met wiskunde geholpen en daarna naar het Conservatorium gebracht. Normaal gaat hij met de trein, maar wanneer ik vrij ben en hij èn schoolboeken èn gymkleren èn zijn trompetkoffer mee moet sjouwen, wil ik wel eens de luxe van de auto aanbieden. Vervolgens even een bliksembezoekje gebracht aan mijn eigen school, het Maerlant Lyceum, dat ik echt mis nu ik met ziekteverlof ben. Na de koffie met collega's naar huis, een telefoontje met de Raadsgriffie van Groningen over hun jeugdalcoholbeleid.

Maar nu even rust, want om 19:30 begint de Begeleidingscommissie van het Instituut Sociale Raadslieden. Wat zegt u, kom ik zo nooit aan rust toe? Ach, de artsen zeggen dat je de beperkingen die het gevolg zijn van Parkinson het beste op afstand kunt houden door flink in beweging te blijven.

3 EN 4 SEPTEMBER 2008: BEZOEK AAN EUROPARLEMENT

Op 3 en 4 september vond het jaarlijkse raadsuitje plaats, ditmaal naar het centrum van de Europese Instellingen, in Brussel. Ondanks mijn slechte gezondheidstoestand van de laatste tijd wilde ik meegaan, omdat ik wel besef dat Europa veel voor Delft te bieden heeft en ik verwachtte, daarover veel te kunnen leren.

Ik ben blij dat ik het gedaan heb: de thuisblijvers hadden ongelijk, en hoewel het lichamelijk uitputtend voor mij was, had ik het niet willen missen. Voor de ontwikkelingen in Delft om ook in de toekomst mee te kunnen doen, heeft Europa veel te bieden en ik heb ook gezien dat het gemeentebestuur, met name de burgemeester, daar al goed mee op weg is. Ik denk dat het goed zou zijn, in PvdA-afdelingsverband meer aan voorlichting over Europa te doen: er is immers zoveel eurocynisme, en de burger heeft vaak geen idee hoeveel voordeel Europa haar of hem oplevert.

Indrukwekkend vond ik de plenaire vergadering van het parlement, waar ieder van de 785 leden in haar/zijn eigen taal sprak, maar ook ieder alles kon volgen door het werk van de tolken en een slimme vergaderorde en state of the art technologie. Ook de werkwijze in commissievergaderingen viel mij op. Het werken met zogenaamde rapporteurs zou wellicht ook goed kunnen zijn in onze raadscommissies.

Het nachtleven heb ik overgeslagen. Toen ik nog laat in de lobby van het hotel wat dingetjes op de PvdA-website aan het doen was, zag ik de jongeren terugkomen, vrolijk en voldaan (op eigen kosten ja, ik zeg het maar even, voordat er weer commentaar komt van deze of gene). Zie op de foto wie er nog meer aan het werk was:

Ik dank de medewerkers van de griffie en kabinetszaken voor de aandacht die zij voor mijn gezondheid toonden.

31 AUGUSTUS 2008 : EINDE ZOMERRECES

In de zomervakantie zijn er geen raads- en commissievergaderingen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je dan niets doet. Voor zover ik in Delft was, ging ik "de stad in", wat betekent naar burgers, instellingen en organisaties die iets doen in Delft. Op de fractiewebsite www.pvdadelft.nl ziet u daarvan met enige regelmaat een verslag.
Daarnaast ga je vanzelf ook een soort "déformation professionnelle" ontwikkelen. Deze zomer was ik onder andere in Lotharingen en de Elzas, in Londen en in Hooge Mierde. Ik kijk dan als politicus met andere ogen naar zo'n streek, stad of dorp.

In Gerbépal, het Lotharingse dorp waar wij kampeerden, was het slecht gesteld met het ophalen van afval. Ik vroeg aan de campingbaas wat er aan de hand was. Nou, ze hadden een SITOM (société intercommunale de transport d'ordures ménagères) opgericht, een soort AVALEX dus, maar hun gemeente deed daar niet aan mee door conservatisme van de boeren in de raad. Ik voelde me toch wel wat trots dat wij dat in Delft wèl voor elkaar hebben.
In Londen was het voor mij niet te harden door het oorverdovende geraas en de stank van het gemotoriseerd verkeer. Er is wel een autoluw centrum, althans dat is de bedoeling, maar dat moet dan gebeuren door iedereen bij elke binnenkomst £8 te laten betalen (= €12). Nou, dat betaalt iedereen dus blijkbaar, en de overlast gaat gewoon op de oude voet verder. Ook daarbij vergeleken komt Delft er goed uit. Gunstige uitzondering: Portobello Road, een heerlijk straatje met een curiosamarkt en talloze leuke winkeltjes.
In Hooge Mierde, waar mijn oude caravannetje op een boerderijcamping staat, praat ik met mijn huisbazen, de enige overgebleven winkelier en mijn PvdA-collega's in de raad van de gemeente Reusel-De Mierden over van alles, en hoor hun klachten aan. Mij valt daarbij steeds weer op, dat de gemeente erg haar best doet, en dat de grootste verbetering, net als in Delft, te behalen valt met nóg betere communicatie.

Gisteren zat ik echter al weer de hele zaterdag in het stadhuis: onze fractie bereidde zich terdege voor op de periode die voor ons ligt. Gelukkig is het vandaag, zondag, ook mooi weer, zodat ik met deze column stop en een frisse duik in de plas van de Delftse Hout ga nemen. Kijk, en dàt ontbreekt nou in Hooge Mierde! Daar is weliswaar de Spartelvijver, maar je wordt er kapotgestoken door de dazen, terwijl je er, in tegenstelling tot de Delftse Hout, een zwembroek aan moet.